Toen vriendin Marleen Janssen in 2007 haar kantoorruimte in Utrecht verliet, heb ik deze orchidee meegenomen. Ik verzorg hem nu al vele jaren en elk jaar bloeit hij volop. En dan heb ik zeker twee maanden lang veel plezier van deze plant.

 

Vanochtend om half 8 ontving ik via WhatsApp een bericht van Jos. Ook stuurde hij een foto mee. "Gewoon een teken van leven, laat je Karel ook weten dat het nog steeds uitstekend gaat aan de andere kant van de wereld?" schreef hij. Jos is hier op weg naar zijn training. Ik vind dat toch wel geweldig, hoe mooi dat werkt met de smartphones. Een foto vanuit China sturen is een fluitje van een cent. En het kost ook nog eens niets!

 

Lou belde me op met de vraag of ik tijd en zin had om met hem zijn HBO-diploma op te halen. Natuurlijk had ik dat! Dus wij naar de faculteit Communicatie en Journalistiek van de Hogeschool Utrecht, alwaar het diploma Bedrijfscommunicatie al zo'n negen maanden op Lou lag te wachten. Op zijn knieën voor de balie ondertekent Lou het waardevolle document. Ik heb toch maar even een foto gemaakt van deze gedenkwaardige gebeurtenis. En het was nog gezellig en knus ook.

 

 

Daarna liepen we nog even binnen bij de Stichting Studenten Huisvesting, waar Lou de sleutels van zijn nieuwe tijdelijke woning in ontvangst nam. De wondere wereld van de moderne student!

 

In het keramiekcentrum 'Tiendschuur' in Tegelen is tot en met 10 juni de tentoonstelling 'Bloemen voor mijnheer Goossens' te zien. Het is een jubileumtentoonstelling vanwege 75 jaar Tegelse keramiek. Karel's oom George Goossens wordt gezien als de initiator hiervan: als mededirecteur van het grof-keramische bedrijf Russel-Tiglia opende hij in 1936 een atelier in zijn fabriek waar opnieuw Tegels handwerk werd gemaakt. Veel kunstenaars hebben zich hier laten inspireren, zoals Corneille en Karel Appel.

Hier een bord met een heel dramatische afbeelding, gemaakt door Charles Eyck. We hebben genoten van deze onverwacht mooie expositie.

 

Mooi dat het elk jaar nog gebeurt. Karel en ik woonden een indrukwekkende bijeenkomst bij aan het Zwartbroekplein in Roermond.

 

Een typisch Limburgs plaatje in deze tijd. Gemaakt in St. Odiliënberg.

 

Dit jaar herdachten we voor de dertiende keer onze ouders. Zoals altijd hebben we op zaterdagavond met z'n allen gegeten. Voor het eerst zijn we op zondag niet naar de kerk gegaan, maar hebben uitgebreid ontbeten. Daarna een bezoek aan het graf. Deze foto is gemaakt met de zelfontspanner vanaf de grafsteen.

 

 

Hoe kwamen we bij het kerhof? Op de OV-fiets!

 

Karel's moeder is inmiddels 95 jaar en gaat langzaam achteruit. Als we in Vlodrop zitten gaan we haar halen. Ze zit dan op het terras rustig in haar stoel en valt af en toe in slaap. Zo ook vorige week. Is het fijn om zo oud te worden? Ik betwijfel het.

 

Vandaag kruiste ik per fiets de A2. Ik was niet anders gewend dan dat ik uitkeek op zo'n tien rijstroken met voortrazende auto's. Maar nu is het stil. De tunnel - dat is die bult rechts, onder het gras - is al voor een groot deel in gebruik. Wat rest zijn nog maar twee rijstroken met af en toe een auto. Wat een verschil en wat een rust. Bizar dat de mens zo kan ingrijpen in het landschap.

 

Jos is vorige week voor twee maanden naar China vertrokken. Hij gaat daar op zoek naar een klooster waar hij taoïstische trainingen kan volgen. Hij vliegt naar Guilin en zakt dan per bamboeboot de rivier af, naar het gebied van de kloosters. Pas daar besluit hij waar hij gaat zitten. Hier zie je Jos vlak voor vertrek terwijl hij zich afvraagt of hij nu alles heeft ingepakt.

 

 

En hier begint dat zijn grote reis. Heel gewoon, bij de bushalte. Grappig.

 

Enkele weken geleden zijn Karel en ik een weekend naar Terschelling geweest. We probeerden hier de vraag beantwoord te krijgen: "Zijn we eilandmensen?" Het zat niet mee, op Terschelling was het 7 graden en grijs, in Limburg - waar we eigenlijk heen zouden gaan - zonnig en 20 graden!

Op een fietstocht richting Boschplaat troffen we dit gekke hek aan.

 

 

Het eindeloze duinenlandschap vonden wij fascinerend....

 

 

 

 

Vorige week is Joke Welbedacht gecremeerd. Ze speelde saxofoon in het wijkorkest 'de Noordooster', ze staat rechts op de foto. Ik was erg gehecht aan Joke, ik had meteen vanaf dag 1 in dit orkest contact met haar. De Noordooster heeft gespeeld op de dag van de crematie. Het was erg mooi. Joke is te voet weggebracht naar het crematorium en daar verwelkomde het orkest de stoet met muziek. Voor de verandering heb ik er geen foto, maar een filmpje van gemaakt. Mijn eerste filmpje! Een schokkerig geheel, maar het geeft wel heel goed de sfeer weer.

 

De verbouwing van het station Utrecht CS vind ik een fascinerend proces. Terwijl er dagelijks duizenden reizigers rondlopen, wordt er hard gewerkt aan de stationshal en de perrons. De hal verandert steeds een beetje en lijkt eigenlijk helemaal niet meer op de stationshal van twee jaar geleden. Voor elke treinreis ben ik vol verwachting over de veranderde staat van het station.

Helemaal mooi vond ik dit kraantje dat in de lucht hing, en dat de man linksonder via de afstandsbediening voor zijn voeten liet landen. Een prachttafereel!

 

Ik moest voor een fotoklus in de openbare bibliotheek van Amsterdam zijn en ontdekte het muizenhuis van Karina Schaapman op de jeugdafdeling. Zij heeft dit huis gebouwd als decor voor een kinderboek over de muizen Sam en Julia. Nu was ik al geïmponeerd door dit monnikenwerk, want we hebben het boek. Maar om dit in het echt te zien is overweldigend. Een opa en oma kwamen langs met twee kleinkinderen. Zij hadden het boek voorgelezen en de kinderen ontdekten al snel de muizen Sam en Julia.

 

 

Hier een detailfoto van twee kamers. Het is echt ongelofelijk hoeveel werk erin zit.

Karina Schaapman houdt zelf een weblog bij. En hier vind je nog meer achtergrondinformatie over het muizenhuis.

 

Om de maand houdt vriendin Maria een poolavond bij haar thuis. We zijn met ongeveer vijftien vrouwen, en om de beurt spelen we twee aan twee een potje. Ik vind het een gruwelijk moeilijke sport, en zeker omdat ik het niet al te vaak doe, is er niet echt sprake van vooruitgang. Zeg maar gerust echt niet! Herman Brood is onze mascotte en zijn gezichtsuitdrukking zegt meer dan genoeg. Maar niet getreurd: het is altijd heel erg gezellig!

Op de foto zie je Jimena aan het werk, terwijl Marjolein toekijkt.

 

Het graf van Lieke heeft een mooie steen nu. Deze is vorige week geplaatst. Lieke's moeder sms'te: "Heel mooi, en ook zo sad." Hoe waar en hoe verdrietig. Maar toch ook: een prachtsteen, met zorg gekozen. Mij vielen de data op. Veel nullen en vieren. Een magische combinatie van cijfers. In blauw.

 

Gisteren gaf tenor Nico van der Meel een concert in onze huiskamer. Het publiek bestond uit vrienden en kennissen, maar ook een paar mensen die van het concert hadden gehoord via internet. Al met al leuke mensen bij elkaar. Nico zong een aantal laat-Middeleeuwse verhalende liederen en gaf daar tekst en uitleg bij. Na afloop dronken we met elkaar een glas wijn. Iedereen heeft genoten van dit kleinschalige evenement!

 

Het is lang geleden dat ik met Lou en Lex op stap ben geweest. Afgelopen weekend hebben we in een Nivonhuis gelogeerd in Wijk aan Zee. We hadden het huis praktisch voor ons alleen. Genieten! We hebben gefietst, gewandeld, Machiavelli gespeeld, geboggeld, the Iron Lady gezien en hebben heerlijk gegeten in een Italiaans restaurant in Castricum.

 

 

Say no more! Meer foto's staan op Facebook.

 

Ook dit jaar was carnaval weer ouderwets gezellig. Alle zussen en broer Tom waren er weer bij. Ook zijn mijn neven Charles, Sef en Willem uit het noorden naar Roermond afgezakt. En was nichtje Janneke er ook. Gezellig al die familie!

Willem, laat op de avond. Voor meer foto's, kijk in mijn fotoalbum.

 

Karel en ik zijn op Valentijnsdag gaan eten bij goede vrienden in Amsterdam. Op het station stond een lange, lange rij voor de bloemenstal. Valentijnsdag! Gelukkig dat we onderweg nog een kraam tegenkwamen. Ook hier heeft de Valentijnsgekte gewoed, maar de storm is inmiddels gaan liggen.

 

Afgelopen weekend heb ik een uiterst genoeglijk bezoekje gebracht aan het Centraal Museum in Utrecht en de expositie 'Cuby & the Blizzards in the sixties' bekeken. Een warm bad! Je kon jaren zestig muziek draaien op een pracht van een jukebox. Midden in de zaal trok deze Puchbrommer met de dame in zo'n Indianajurk de aandacht. Zo liepen wij er in die tijd bij. Hilarisch waren alle krantenknipsels over gitarist Eelco Gelling die ontslagen werd bij de Asser Courant omdat hij te lang haar had.

De teksten bij deze expositie waren voor een groot deel afkomstig uit het boek dat Jeroen Wielaert heeft geschreven over Cuby & the Blizzards: 'De missie, de kruispunten van Harry 'Cuby' Muskee.'

Aanrader! Tot en met 11 maart.

 

Ik heb weer schapendienst. Er zijn momenteel vijf schapen waar ik voor moet zorgen. Ze eten hooi uit de ruif en ze blaten wat af. Toch een hele zorg, die beesten.

 

Het is vandaag twee jaar geleden dat Lex' vriendin Lieke d'Hont omkwam bij een brand in een studentenhuis. Dit weekend herdenkt ze Lieke samen met haar vrienden in ons huis in Vlodrop! Op de foto Monte, Lex en Marijke. Zij waren twee jaar geleden de week voor de begrafenis met z'n drieën onafscheidelijk. Goed te zien dat ze steun hebben aan elkaar.

 

Het bestaat nog! Er is nog wel eens iemand 25 jaar in dienst bij dezelfde werkgever. 's Ochtends in de trein las ik de felicitaties al op Twitter. Medewerkers van het Spoorwegmuseum feliciteerden hun directeur, Paul van Vlijmen. En Paul twitterde terug dat hij nooit zonder hen zo'n leuke tijd had kunnen hebben. Hier heeft hij niets teveel gezegd. Ik passeerde een paar uur laten het kantoor van het spoorwegmuseum en zag dat er echt werk van is gemaakt. Als je goed kijkt, zie je Paul zitten. Aan de taart!

 

Gestrande reizigers op Utrecht Centraal. Vanwege een stevige sneeuwbui lag het bijna complete spoorwegnet stil. Zelf vertrok ik om 3 uur uit Gent. Om 8 uur was ik thuis. Viel eigenlijk wel mee, ik heb een stuk per Tahlys afgelegd. Wat ik wel moeilijk vond was de gebrekkige communicatie naar de reizigers. Maar er was gratis koffie en thee. Dat dan weer wel!

 

Tijdens mijn studententijd heb ik leren rikken van mijn docenten en hun wetenschappelijk medewerkers. Dat gebeurde in de kantine van centrumgebouw Noord in de Uithof. Vorige week was het de eerste keer na 27 jaar dat ik iedereen terugzag tijdens een gezellige avond bij Peter van Steen, oud-docent, ex-PTT-collega en goede vriend! We hebben heerlijk gekaart, terwijl Anne, de vrouw van Peter, zorgde voor lekker eten. Ik heb de definitieve uitslag nog niet vernomen, maar ik ga ervan uit dat ik als laatste ben geëindigd. Dit kon de pret niet drukken!

Op de foto v.l.n.r: Gerard Verhoeven, Truus van der Spek, Peter van Steen, Paul Looijmans, Samuel van Steen, ik , Fritz Zondervan, Jan van den Hurk en Joost Schilperoord.

 

Het wordt steeds ingewikkelder om een plek te vinden in de stad waar je je fiets kunt parkeren. En je fiets ergens aan vastzetten is nog een grotere hele klus. Zoals afgelopen zaterdag op het Vredenburg in Utrecht. Als ik echt geen plek kan vinden om hem vast te zetten los ik dit als volgt op: ik zet mijn fiets aan het slot van een andere fiets. Als de eigenaar eerder terugkomt hoeft hij zijn slot maar los te maken en dan staan we niet meer vast. Dat scheelt weer!

 

Dit weekend woonden we bij vrienden van ons een huisconcert bij. Cellist Stephan Heber verzorgde in zijn eentje een programma. Voor de pauze speelde hij een heel modern stuk van de Griekse componist Iannis Xenakis. Tijdens het spelen dacht ik al: hoe noteert deze componist al deze dubbelgrepen, glissando's en alle andere klanken?

 

 

Kijk, en dat is nu het leuke van een huisconcert: tijdens de pauze stond de bladmuziek nog op de lessenaar, dus we konden gewoon gaan kijken. Tot mijn grote verbazing waren er twee notenbalken nodig voor deze notenlawine, het leek wel een pianopartij. Een knap staaltje!

 

De kathedraal in Roermond is open voor publiek. Als je binnenkomt loop je door een prachtige museumwinkel. Onze vriend Han Schetselaar beheert de winkel en gaat ook exposities organiseren in de kerk. Afgelopen zondag heeft Karel daar orgel gespeeld, met als afsluiting op verzoek van Han 'A whiter shade of pale' van Procol Harum. De bezoekers waren aangenaam verrast!  

 

Bij supermarkt Jan Linders in het Limburgse Herkenbosch lossen ze het dilemma van het gebak dat net over de datum is heel origineel op: ze zetten het klaar op een tafel, naast het koffiezetapparaat. En zo zit je dan ineens met een Limburgs echtpaar gezellig aan de taart. Dat je in de supermarkt bent merk je als de man ineens tussen twee zinnen ineens zegt: "vuilniszakken niet vergeten." Bijzonder dit!

 

Ik was er gisteren voor een opdracht. Fietsen gaat niet meer, maar de voetgangers lopen nog onder de brug door.

 

Ja hoor, en weer is het V&D die weer op een idioot vroeg tijdstip op de evenementen vooruit loopt. Net nieuwjaar geweest en nu al een carnavalsafdeling. In Utrecht notabene! In september begonnen ze al met kerst. Ik denk dat over enkele dagen de paaseieren al in de winkel liggen. Typische winkel, V&D.

 

Ja hoor, echt gezien gisteren in het Wilhelminapark! Waar moet het heen met de wereld? Maar ja eigenlijk typisch dat de sneeuwklokjes geacht worden pas na de sneeuw uit te komen. Waarom heten ze eigenlijk zo?

 

Vanmiddag stond ik even voor een gesloten fietsenstalling. Eén ding is zeker: mijn fiets wordt niet onbeheerd achtergelaten!

Ziehier onze straat afgelopen nacht. Er is heel wat vuurwerk de lucht ingegaan, en dat ziet er prachtig uit. Toch hoeft het voor mij niet meer. Dat komt omdat het uit de hand aan het lopen is. Op oudjaarsdag lijkt het wel of we in oorlogsgebied leven, je hoort de hele dag geknal. Verder neemt ook het afsteken van illegaal vuurwerk steeds meer toe. De kinderen van buren verderop droegen veiligheidsbrillen. Heel verstandig! Een gast van onze directe buren ontstak voor onze deur illegaal vuurwerk dat zo'n vreselijk harde dreun gaf, dat ik me helemaal doodschrok. Wie doet dat nu, je medemensen in een smalle straat blootstellen aan zo onnodig veel geluid? Een hersenloze actie.

 

Ook dit jaar zat de hele familie Groot bij elkaar in Diever. Op Lou en Lex na - die zitten bij hun vader Gijs op een Caraïbisch eiland, ook niet verkeerd! - waren alle neven en nichten van de partij. Dankzij de vasthoudendheid van Seppie is vlak voor vertrek een groepsfoto gemaakt. Niemand van mijn kinderen staat er op, ook Jos en Luca waren al naar huis. Stel dat ik geen kinderen had, moet je zien wat ik dan nog over heb! Riant! Toffe mensen!

 

Geen witte kerst, maar wel regen. En een stokroos met nog twee bloemen. Doe gek!

 

Elk jaar hoop ik Sinterklaas te ontmoeten op straat, en een foto van hem te maken. helaas, dit jaar is het niet gelukt. Maar de Kerstman zag ik wel! Compleet met echte rendieren. En hij was nog leuk met kinderen ook nog. Dat kind rechts heeft overigens een bekend mutsje op!

 

Afgelopen donderdag hebben we een zilverfeest gehouden. Tijdens ons verblijf in Nepal maakten we kennis met edelsmid Dambar. Hij maakt prachtige sieraden, maar de zaken liepen niet goed in Nepal. Dambar is anderhalve week in Nederland en heeft daar op verschillende adressen zijn sieraden verkocht. Onder het genot van een drankje en een kop erwtensoep konden onze vrienden en familie een sieraad uitzoeken. Dambar heeft goede zaken gedaan!
Een kleine impressie:

 

Vandaag ben ik met mijn neef Charles naar de documentaire 'Now What?' over Kyteman geweest in het Louis Hartloopercomplex. Het was een prachtige film en Charles is heel fijn gezelschap. We hebben heerlijk zitten kletsen. Het was extra leuk omdat Charles beslist iets heeft met Kyteman. En nu ik meer weet van Kyteman vind ik dat ze op elkaar lijken. Charles, dat doen we vaker! Bij gebrek aan een filmposter heb ik hem gefotografeerd voor de mooie glas-in-loodraampjes van het oude Utrechtse politiebureau.

 

We hebben weer een geweldig leuke Sinterklaasavond gehad met z'n zessen. Ieder jaar nemen we ons voor om het wat rustiger aan te doen qua cadeaus, en dat lukt ook wel een beetje, maar de hoeveelheid pakjes is nog steeds enorm. Het was puur genieten!

 

 

Het maken van de foto werkte heel sfeerverhogend!

Het is niet te zeggen. Ik heb dit jaar de goedheiligman nog niet op straat aangetroffen. Maar zijn pieten gelukkig wel!

 

Voor het informatiebulletin van de Stichting Wilhelminapark vragen we steeds een andere bekende Nederlander om een column te schrijven. Deze keer was historicus Maarten van Rossem aan de beurt. Hij trok flink van leer tegen het nieuwe gebruik dat mensen op zomerdagen en masse in het park gaan zitten en - erger nog - zelfs gaan barbecuen. "Het lijkt wel een vluchtelingenkamp!", zo verzucht hij. Ik kan hem geen ongelijk geven. Ik heb hem voor de grote lege speelweide op de foto gezet.

 

Vandaag fietste ik langs het huis van mijn vriendin Saskia. Ik keek naar boven om te kijken of ze thuis was. Ze stond voor het raam en gebaarde dat ik naar binnen moest komen. Eenmaal boven trof ik een pas getrouwd stel aan. Sas en Wout zagen er prachtig uit. Zoon Vincent en zijn vriendin Helen trouwens ook. Echt een mooie foto waard.

 

In het Rosarium in Utrecht, half november. De klimaatverandering is toch echt een feit!

 

Het bezoek aan de mondhygiëniste blijft toch elke drie maanden een bezoeking. Dina - want zo heet ze - spaart kosten noch moeite om tot een goed resultaat te komen. Na een half uur intensief reinigen ligt dit allemaal op haar tafeltje.

 

Het gaat beginnen, deze week is de feestverlichting opgehangen. Het wordt kouder en eerder donker, dus we schuiven nu het winterseizoen in. Bleven die gezellige slingers nou maar eens tot Pasen hangen, dan kwamen we januari en februari wat gemakkelijker door.  

 

Utrecht is een week in de ban geweest van het ongeluk, waarbij twee jongetjes zijn verdronken. Een auto reed het Merwedekanaal in, met de kinderen op de achterbank. De twee overleden jongetjes Okke en Kalle zijn eergisteren herdacht bij de plek van het ongeluk. Hier laten twee vriendinnen van de familie samen met de uitvaartleiders een grote lampion op.

 

 

Daarna lieten de aanwezigen witte ballonnen op. Het was een mooie en sobere herdenking. Voor de ouders - die er zelf niet bijwaren - heb ik hiervan foto's gemaakt.   Okke en Kalle zijn gisteren in besloten kring begraven.

 

Vanochtend, 4 november, is er op de terrassen op het Munsterplein bijna geen lege stoel te bekennen. Mijn zus Marlou roept het al enkele jaren: 'Roermond terrassenstad!'. Het outletcentrum heeft deze Middenlimburgse stad geen windeieren gelegd. Dat heeft de stad inmiddels ook in de gaten. Zo zag ik op enkele vrachtauto's de volgende Roermond-slogan:

 

 

Verdomd, als het niet waar is! Maar toch bizar eigenlijk om dit aspect van deze prachtige stad te benadrukken. Was gisteren in een mooi gerenoveerde kathedraal en luisterde naar het carrillon op het stadhuis. Roermond mooi monumentaal.